occitanissima

Cerca l'òme, qu'es tanben poèta, entre los sovenirs, Per escriure una istòria bèla e fa dormir los nenons. La pus bèla istòria de sa vida. Per qu'ajan pas paur de la nuèch los pichons. E dins son cap i a coma un fum d'istòrias inacabadas. Un molon de codelets que se soveni pas, ont los avia daissats tombar . E que pòd pas reconeisser o triar. D'unes còps la peire es tròp pichona, o mosida o fendasclada o òrra. Pel còp compren que ne'n recaptarà pas gaire mai de còdols. Mas coneis un biais. Quand n'arriva de pas pus saber çò que cal far, alara i demòra pas que de pausar la pluma sul papèl e d'escriure: Un còp èra , i avia un païs que se sonava l'Occitania.... E sul pic tots los remembres li tornon... Coma al temps de la joventut