occitanissima

D'esquèrra un brave canal del "Miètjorn", un rajal poderos qu'anoncia la protèsta de venir en 2009. A drecha lo canal 31 de l'esquèrra jacobina, qu'a jà oblidada la mòrt del darrièr pelut, e qu'oblid d'aregardar los aujòls e lo passat per milhor trobar un camin als joves. Que son pas que pòrres dins l'aurassa de la mondialisacion. Podètz lo formar que an pas d'autre causida que d'amontairar a Paris o a l'estrangièr Normal per de fonccionaris. mas los qu'an perdut la lenga an perdut lo nòrd. Alara d'esquèrra aquel canal31. Mas non , complètament capvirat. Podètz tornar la revista mensuala de tot costat i trobarètz pas sonque lo mot occitan . D'unes còps fan semblant , mas aqui an oblidat. Lo natural que! La vertat tota nusa. E per pas dire lo mot occitan o lenga d'òc dins un revista de 41 paginas, mai rica que la majora part de totas las revistas mesadièras occitanas; que parla de totes los punts del programa"so...

Lo 7 de mai , lo governament democratic de la republica occidentala d’un païs liure e ric, Francament elegit per una majoritat de nècis, (subretot al Nord Est), per Enauçar lo poder de crompar, de las Cent Familhas qu’an la tres parts del païs (dempuèi totjorn) , en donant cada an 10% de mai als fenhants de la borsa, a començar per una remèsa de 15 milliard d’euròs , que pareis que d’unes an vergonha d’anar al Tresaur Public tocar lor chèc de 50000 veire 100000 euròs que los espèra dempuèi des mèses, trobèt lo dich govèrn que las caissas èran voidas ? Quna malastrada ☻! Ai envejat ma letra a ma deputada ; en li disent que calia nos aparar ; coma una mena de mil caput e linde de tot mescladis OGM, que ten lo còp dempuèi mai de quinze sègles . Que li cal aparar la diversitat de las semenças, la nòstra deputada, mas qu’o cal far tanben per nos e nòstra lenga : l’occitan… De 7 de mai donc lo governament Francament (que d'unes dison, mespresent ? messorguièr ? Mas non , ...

Totjorn se mestrejar. Pas cridar. Non pas cridar. Lo manual disiá qu’un bon pilota serva totjorn tot lo contraròtle. E çò que fa un pilòte de las bons es mai que tot, aquela volontat bandada com’un arc, que laissa ren veire, que pensa qu’a la bona decision qu’es a mand de prendre, a la que lo salvara el e l’equipatge, e la cargason. Aqui lo bon pilòta. D’un còp se pensèt que los mòts se revertan qualquas còps fòrça , per exemple pilòta e piòta. Solide que Sofia èra una piotassa. Mas que li veniá d’asenadas parièras ?. Èra a mand de venir fat ? N’empècha qu’i aviá una mena de vida que s’èra desvelopada dins lo conduch. Una vida qu’èra pas de creire que semblable un pichòt nivol blanc, just un pauc mai espès, e que trobava de que, se repassimar ambe los demais de l’usança. Poa ! Qu’èra una vida speciala que s’acrencava als cambas de pilòtas, specialamant lo qu’es oblidat per sa copilòta, sonada Sofia. La filha que pren des banhs al lach de sauma, òc coma Cleopatra. E que la sa...

Lo rei Peire d’Aragon va ambe sa mainada Ambe tota sa gent de sa terra mandada, Qu’a tant de granda companhia e bèla ajuda A tots dis e espausa son prèfatch Que vòl anar a Tolosa combatre la crosada Que gastan e destrusan tota l’encontrada, Que lo comte de Tolosa lo prega de l’aparar, Que sa terra sia pas arsada ni malmenada , Que n’i a pas cap de tòrt, ni falta, per persona . « E qu’es mon cunhat, qu’a ma sòr esposada, « E ieu a son filh l’autra sòr maridada, « Anirai lor ajudar contra aquelses paucsvals « Que los volon pas que lo deseiretar. » « Los clergues e los Francès volon desereitar « Lo comte mon cunhat, de sa terra caçar, « Sens tòrts e sens faltas qu’òm pòsca i trobar : « Mas sonque que lor plai, de lo despolhar. « E pregui mos amics, los que volon m’ondrar, « Que pensen de se provesir e lors còrs armar, « Que d’aici un mès, voldrai passar los pòrts « Amb totas las companhias qu’amb ièu voldràn anar E els rep...

Doçament, que s’agissia pas de tombar al fons del potz, entamenèt la davalada. Se sentiai pesuc. Comprenguèt que la quicha de l’èr començava de creisser. Li semblava d’alenar mal, e que la susor li gotava dins los uèlhs, e que trimava tant e mai per alisar pas. Sentia lo batement del sang dins las tempas. S’engulhèt dins lo trauc. Mas butèt sus quicòm de mòl e gròs que tampava la dubertura. Alenava sens poder contraròltlar sos moviments. Avia la sentida d'una urgençia mas benlèu que lo sang jà enaigava pas pron la cervèla, que l’espaventa li aviá levat las fòrças e las possibilitats de rasonar. Butèt fòrt la causa mofla qu' i aviá davant. N’i demorava pas qu’a dintrar las cambas que pindolavan defòra, dins lo conduch principal. Praquò notèt que dins aquela part las escobilhas s’èran amolonadas, que probable lo sistèm per aici marchava pas pus. Es alara qu’una alarme tindèt endacòm. E que d’un còp lo sas principal se dubriguèt . E que foguèt tirat de sa sosta p...

De son biais aqui çò que me diguèt un amic d'escòla vengut SDF. Soi liure com’un aucèl Content com’ un ase Trufarèl com’ un grèlh Uros com’Artaban Soi liure coma lo vent Qu’aquo’s pas possible D’esser liure com’ieu Demòra al Nòvòtèl A la plaça Occitana, Ai d’amics plasents e risolièrs, Parlem de totas causas E patin pala e patin cofin... De la corsa del monde De caumatge, del temps De vin roge, de pan, de tabat Ieu parli de la vida qu’avià Un cop èra, al canton. A la vida enfugida Que sonque savi pas ont. Praqu’o soi liure sul meu carton Del pavat gelat de la placa Occitana Amb la cigareta, lo litre, E las pecetas crassosas Que tombon dins l’escudèla E lo mieu can que somià D’òsses e de carn De posca, de lum, De camins prigonds D’aiga linda de Tarn Aici me sona lo "craspèc" Me podetz venir veire Nos trobarem un jorn Qu' aici tot s’acaba Ane i vendretz dapassèt Vos assabentariai Demandatz ...

La mòrt de la Zize me faguèt tombar las lagrèmas, la pensada sorna del sicut malastros onte me trobavi. Totjorn mon idèa tornava a l'imatge del conduch d’escobilhas, a la dubèrtura automatica del sas, que tardaria pas de petar coma un còp de canon. Al temps passat dins la galaria, a paupèjar, me venguèt l’idèa orre que la vida èra a mand de s'acabar, qu’èra pas qu’una question de minutas , de segondas benlèu, e la folia encadenada al prigond de mas circonvolucions cerebralas se deslarguèt coma una tempèsta, que me bandèri coma un arc entre las placas de titanium, de las sòlas duca’l còl. Que lo rastèl me cracinèt. Que, contra ièu, sens cap de volontat, sonque per reflèxe, me susprenguèt de tener l’alen coma un òme a mand de se negar. Levat qu'al revèrs, me voliai gardar l’èr dels palmons coma un ben precios, una golada de vida, per l' aparar del voide, e que seria pas l'aiga que me vendria emplenar las alveòlas pulmonarias, que totes serian esclaf...